Het brein van de marathon-ondernemer 5 oktober 2018 – Tags: , , , , , ,

Door Suzanne Buis

Mijn vriend Rudy is de drukste persoon die ik ken: altijd in beweging, praten, plannen aan het maken en uitvoeren. We gingen vroeger vrijwel dagelijks met elkaar om, vanaf dat ik een jaar of 6 was en hij 12. Gelukkig had toen nog niemand het over ADHD. Afgelopen zomer interviewde ik hem voor mijn nieuwe boek. Wonderlijk hoe je iemand goed kunt kennen, vaak kunt spreken, en toch geen idee hebt hoe het werkt in zijn hoofd.

Zo was een van mijn vragen hoe hij als topondernemer zo veel kan sporten, want hij doet mee aan grote triathlon-evenementen (en helpt dan en passant de organisatie met beveiliging en de logistiek). Ik had geen idee hoe groot het verband is tussen de beweging van zijn lichaam en de activiteit van zijn brein. Zo gaat hij bijvoorbeeld urenlang in zee zwemmen, en dan loopt hij het strand op met een kant en klaar ondernemersplan in zijn hoofd.
Mijn brein kan dat niet bevatten. Ik zou na zes uur zwemmen hooguit met een testament in mijn hoofd uit het water gevist worden. Maar goed, we waren ook altijd al erg verschillend. Op wintersportvakanties deed hij na uren houthakken voor het hele appartementenhuis, een dag skiën en de après ski voldoende energie op om, voor het eten, een paar keer tegen een berg op te rennen – met mij op zijn rug, anders vond hij het te gemakkelijk. Ik vond het al een hele inspanning om op zijn rug te blijven zitten.

Mijn brein kan dat niet bevatten. Ik zou na zes uur zwemmen hooguit met een testament in mijn hoofd uit het water gevist worden.

20 jaar met tegenzin naar school

Rudy is nu 51 en hij runt met zijn vrouw Nga en zijn zakenpartnervriend Dave achttien koffiewinkels in Hoi An, Vietnam. Ze houden zich ook bezig met politieke zaken, zoals het verbeteren van de positie van koffieboeren.
In mijn boek legt Rudy uit hoe het kan dat hij een hekel had aan leren en toch 20 jaar naar school is geweest. Enkele fragmenten uit het interview deel ik hier op volliefs.nl.

Oetlul met je to do-list

‘Het gezinsleven vind ik fijn, met ons zoontje van een jaar, we zijn erg gelukkig met elkaar. Ondernemen gaat goed, we zijn met vastgoed bezig en grote nieuwe projecten. Wat het sporten betreft, ja, dat blijft intensief. Ik ga dan bijvoorbeeld zes uur zwemmen langs allerlei eilanden. Nu is het vakantie en dan ga ik hout hakken en zagen. Als ik dat niet doe, ben ik bang dat ik ’s nachts niet slaap. Ik slaap elke nacht netjes acht uur. Stel dat ik overdag twee uur niets doe, ik ga bijvoorbeeld een boek lezen, dan slaap ik toch niet meer ’s avonds? Dat denk ik dan. Mijn logica werkt anders. Ik ben een patronenmens. Als mijn plannen wijzigen of het ritme verandert, vind ik dat vervelend. Zo gaat het de hele dag met beslissingen. Als iets uitloopt, moet ik elk kwartier de beslissing nemen: ga ik nu door of niet?’
Maar dan denk ik ook: wat ben je nou voor oetlul met je to do-list, voor hetzelfde geld val je morgen om.’

Mavo-leerling verbetert examens

‘Hoogbegaafdheid was nooit een onderwerp van gesprek bij ons. Met wiskunde en boekhouden had ik alleen maar tienen, maar talen waren echt verschrikkelijk. Daarom ging ik naar de mavo. Intussen verbeterde ik wiskundeboeken en zelfs landelijke examens. Dat viel op een gegeven moment op en toen zijn er wat tests geweest. Maar echt belangrijk werd dat nooit.’

Hoogbegaafden moeten veranderen

‘In Nederland is het al snel zo dat als er iets anders aan je is, zoals begaafdheid, er iets aan jou moet gebeuren. Je moet veranderen, je aanpassen, dan moet je naar een specialist, therapie, enzovoort. In Vietnam is dat totaal anders. Dan gaat de gemeenschap naar een oplossing zoeken. Ik denk dat het goed is om niet alleen naar “de puber met een probleem” te kijken, maar ook naar wat daaromheen nodig is zodat hij zich beter voelt.’

Maar heeft hij ADHD?

Rudy vertelt in het boek ook over zijn Guiness Records en zijn monstersteptocht. Zo verhelderend en inspirerend, hoor ik van ouders van pubers, die op school verdacht worden van ADHD. Want die term heeft Rudy ook voorbij horen komen in zijn leven.
Eerlijk gezegd denk ik dat het best zou kunnen, maar wat maakt het nu nog uit? Rudy weet er mee te werken, sterker nog, het werkt nu in zijn voordeel. Hij heeft de mensen en omgeving gevonden die zijn snelle brein waarderen.
Na vele jaren vriendschap en samen werken, zien we elkaar nu niet zo vaak meer. Maar ik denk met veel plezier terug aan die tijd. Het was soms intensief, zo’n actieve vriend, altijd bezig, altijd in beweging en altijd druk met nieuwe plannen. Maar aan al die ouders die zich soms zorgen maken over hun eigen ‘druktemaker’: wat mij betreft was hij de beste grote vriend die een kind zich kan wensen.
 


Lees verder in Mijn hoogbegaafde puber, te bestellen bij de auteur via www.volliefs.nl